اولین باری که برای سونوگرافی رفتم، تنها بودم. همسرم همراهم نبود. وقتی صدای قلبِ نورا در اتاق پیچید، بغضم گرفت.
گوشیام کنارم نبود و نتوانستم آن صدا را ضبط کنم. ماهِ بعد تولدِ همسرم بود و همانجا فکر کردم کاش گوشیام همراهم بود. دلم میخواست اولین صدای قلبِ فرزندمان را به او هدیه بدهم تا او هم بشنود من آن روز چه شنیدم.
ایدهٔ ماناکو از همان آرزو شروع شد.
برای اسمِ کوچولویمان بین «نورا» و «مانا» مانده بودیم. آخرش اسمش را گذاشتیم نورا. مانا یعنی ماندگار. انگار «مانا» قرار بود جورِ دیگری به دنیا بیاید، با اسمِ ماناکو.
مونا، مادرِ نورا و بنیانگذارِ ماناکو